Celem suplementacji (wzbogacania) żywności jest uzupełnienie jej o te składniki, które zostały utracone w procesie produkcji lub wzbogacenie w składniki, które zwykle w nich nie występują. Nadmiernie oczyszczona mąka, czy kasza zostały pozbawione w wyniku przemiału drogocennych składników, których najwięcej jest w odrzucanej pokrywie nasiennej. Ta sama sytuacja zachodzi podczas polerowania ryżu. Również obróbka termiczna w postaci blanszowania, pasteryzacji, czy sterylizacji znacznie obniża, a czasami wręcz niszczy witaminy w przetworach owocowych, warzywnych lub mleczarskich. Do niektórych produktów dodaje się witaminy bądź inne składniki po to, aby zwiększyć ich wartość odżywczą. Na przykład margaryny wzbogacane są w witaminy A, D3, E. Dodatek do masła rafinowanych olejów roślinnych poprawia jego konsystencję, plastyczność, smarowność i uzupełnia je o cenne diecie niezbędne nienasycone kwasy tłuszczowe (NNKT). Soki owocowe są głównie wzbogacane w witaminę C lub mieszaninę kilku witamin i pierwiastków, np. w wapń. Sól spożywcza wzbogacana jest w związki jodu.

Związki chemiczne dodawane do żywności jako źródła witamin i składników mineralnych muszą być bioprzyswajalne i nie mogą powodować zagrożenia życia lub zdrowia człowieka. Nie mogą także wpływać na zmianę smaku, zapachu, barwy żywności. Aby efekt wzbogacenia był odczuwalny dla organizmu produkt powinien zawierać nie mniej niż 15% zalecanego dziennego zapotrzebowania na dany składnik w 100 g/100 ml produktu. Natomiast maksymalna ilość nie może przekraczać 50% zalecanego dziennego spożycia. Taki poziom wzbogacania zalecany jest w celu uzupełnienia w składniki odżywcze, których ubytek nastąpił w czasie procesu produkcyjnego i okresu przechowywania. Uzupełnianie lub wzbogacenie żywności musi być oparte na badaniach i normach żywieniowych. Jako suplementy diety mogą być stosowane następujące witaminy i składniki mineralne:

• Witaminy: A,D, E, K, B1, B2, B6, B12, C, niacyna, kwas pantotenowy, kwas foliowy, biotyna.
• Składniki mineralne: wapń, magnez, żelazo, miedź, jod, cynk, mangan, sód, potas, selen, chrom, molibden, fluor, chlor, fosfor.

Producent jest zobowiązany do podawania na opakowaniu ilości witamin i składników mineralnych o które wzbogacono środek spożywczy w przeliczeniu na 100 g lub 100 ml produktu oraz procent pokrycia dziennego zapotrzebowania organizmu na dany składnik przez określoną porcję .

Wykaz środków spożywczych, do których mogą być dodawane witaminy lub składniki mineralne, a także lista witamin i składników mineralnych oraz ich form chemicznych dopuszczonych do wzbogacania żywności określa Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie substancji wzbogacających dodawanych do żywności i warunków ich stosowania (DzU z 17.02.2003 r. nr 27, poz. 237).

Coraz częściej bywają też stosowane tzw. suplementy diety czyli skoncentrowane źródła witamin, składników mineralnych lub innych składników odżywczych występujące pojedynczo lub w kombinacjach, stosowane jako uzupełnienie spożycia składników odżywczych w normalnej diecie, wyprodukowane w postaci kapsułek, tabletek, pastylek, pigułek, proszku w saszetkach, płynu w ampułkach lub w butelkach z kroplomierzem. Suplementy diety przeznaczone dla konsumentów mogą być wprowadzane do obrotu wyłącznie w opakowaniach jednostkowych. Ich znakowanie, prezentacja i reklama nie mogą stwierdzać lub sugerować, że zbilansowana i zróżnicowana dieta zdrowego człowieka nie może dostarczyć prawidłowych ilości składników odżywczych. Obowiązujące Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie suplementów diety (DzU z 17.02.2003 r. nr 27, poz. 236) określa witaminy i składniki mineralne oraz ich formy chemiczne, które mogą być stosowane w produkcji suplementów diety.